اینهم چند بیت دیگر است مربوط بهمان مقطع زمانی که جهت ثبت در تاریخ ادبیات !!؟بحضورشما ارائه
می گردد .  

چه بود این آتش عشقت بدامانم نمی دانــــــــــــم
که هم قلبم بسوزاندی و هم جانم نمی دانـــــــــم
                                                                    بباشد عشق بعد از دیدن معشوق لیکن مــــــــــن
                                                                    نظر نا کرده دیدم عشق جانانم نمی دانـــــــــــــــم
بهرکس قصه عشقش بگفتم پوزخنـــــــــــــــدی زد
بماند بینمان ، خود نیز خندانم نمی دانــــــــــــــــم
                                                                   پشیمان گشتم از این عشق نافرجام یا اینـــــــــکه
                                                                   زنادم گشتن اکنون من پشیمانم نمی دانــــــــــــم 
به کامم آنچنان شیرین بود درمان و هــــــــم دردت
که این را مایلم یا طالب آنم نمی دانـــــــــــــــــــــم
                                                                   هر آنکس بیند آن روی مهت مجنون شود چون من 
                                                                   چه جادوئی برخ داری نمی دانم نمی دانــــــــــــــم 

                                                             

ای یار قدم رنجه نما دیده دیده مهیاســـــــــــــت
بر جان و دلم پرچم اثبات تو برپاســــــــــــــــــــت
                                                               گر باد ندای تو زمشرق برسانــــــــــــــــــــــــــــــد 
                                                               از شوق سر کوی تو بیگانه سر از پاســـــــــــــت
دشمن بزند طعن که اینت چه بود دوســـــــــــت
یاری که رخش از نظر یار در اخفاســــــــــــــــــت
                                                              بنما رخ خوبت بمن و جان بعوض گیــــــــــــــــــــر
                                                              کین شاد کند یارت و آتش زن اعداســـــــــــــــت
یا باده صبری به سبویم زکرم ریــــــــــــــــــــــــــز 
یا باده وصلم بخوران این نه وفا راســـــــــــــــــت
                                                               دشمن چو شود منکرت از شدت جهل اســـــت 
                                                               لطف و کرمت از همه ذرات هویداســـــــــــــــــت
پیداست چوخورشید که انعام خداونـــــــــــــــــد
با واسطه فیض تو موصول به دنیاســــــــــــــــت
                                                               ظرف من بی مایه حقیر است در این بــــــــــزم
                                                               از دست تو ای ساقی کل می به سبوهاســت
چشمم زگنه در خور دیدار تو گر نیســــــــــــــت
پس از که بنالیم چو از ماست که بر ماســــــت 
                                                               دیبای فرج چونکه خدا بر تو بپوشــــــــــــــــــــــد
                                                               بر قامت رعنای تو آن خرقه چه زیباســـــــــــــت 

                                                          
این قصیده را هم فردای همان شبی سرودم که آقا ابا عبدالله الحسین ع را در عالم رویا زیارت نمودم .
 
دوش در عالم رویا بنظر یار آمــــــــــــــــــــــد                روی دلدار و شفای دل بیمار آمــــــــــــــــد
مژده ای عاشق مسکین که رهیدی زفـراق                چشم دل وا شد و پایان شب تار آمــــــــد
روزگاریست که جان و دل من در پی اوست               شکر کاخر رخ آن ماه به ابصار آمـــــــــــــــد
اشک ریزان چوزدم بوسه بدستان حسیـن                بدل آن بوسه چه شیرین و شکر بار آمــــــد
چونکه در جمع رقیبان رخ ماهش دیـــــــدم                مهر گردید لب و دیده بگفتار آمــــــــــــــــــد
خود بدانم نظرم لایق دیدارش نیـــــــــست                زکرم بود که دلدار به دیدار آمــــــــــــــــــــــد
چو سبو از می رخ تر شد و وصل آخر شــد                اشک خون از غم هجرانش برخسار آمــــــد
  (هجرانش ، جسارتا ، به ضرورت شعری ، با نونِ مسکون است)
کاش آن خواب خوشم ره بقیامت میـــافت                دو صد افسوس ازین کار به کردار آمـــــــــــد
حال من ماندم و یاد رخ زیبای حسیــــــــن                او که از بهر رخش گنبد دوار آمــــــــــــــــــــد 
هستیش در طبق پاکی و اخلاص نــــــهاد                بهر تحکیم بن دین چه فداکار آمــــــــــــــــــد
اف بران قوم که قدر تو ندانست حسیــــن                دلم  از جمله اعداء تو بیزار   آمــــــــــــــــــــد
سر زلفت گرهی زن نرهم از ایــــــــن دام                 که دلم در خم زلف تو گرفتار آمـــــــــــــــــــد
قصه وصل تو شیرین بود اما افســــــــوس                 قصه آخر شود آنگه که بگفتار آمـــــــــــــــــد
قصه غصه تو لیک ندارد پایــــــــــــــــــــــان                 چون دلم با غم جانسوز شما بار آمـــــــــــد
عاشقا طبع تو کی بحر صفاتش بــــــــرود                 قطره ای بود ز یم اینکه بگفتار آمـــــــــــــــــد 

                                                            

آنرا که توئی مونس و غمخوار غمی نیست                 آنرا که توباشی صنم اورا صنمی نیــــــــــــــست
هرکس که سپارد دلش انــــــــدر خم زلفت                 در زندگی او صنما پیچ و خمی نیــــــــــــــــــست
مال و دل و جان و زن و فرزنـــــــــــــد فدایت                 در راه تو اینها همه جانا قدمی نیــــــــــــــــــست
از هجر تو گر جان بدهم هیچ عجب نیست                 اندوه تو یــــــــارا بخدا درد کمی نیـــــــــــــــــست
گویندکه نام تو نبـــــــــــــــــــــــاید بزبان برد                 چون در خور نام تو لب محترمی نیــــــــــــــــست
چشمم زگنه در خور دیدار تو گر نیــــــست                 زین سو بود این ظلم و ازآن سو ستمی نیـست
اندوه کسان مال و منال است ولیــــــــــکن                 جز درد تو اندر دل عاشق المی نیـــــــــــــــــست